നമ്മുടെ ശരികൾ കൊണ്ട് നാം കെട്ടിപ്പടുത്ത മുൻവിധികൾ തകർത്തെറിയാൻ ചില യാത്രകൾ മതിയാകും. ഓരോ യാത്രയും ഓരോ അനുഭവപുസ്തകമാണ്. അതിലെ ചില താളുകൾ നമ്മെ ചിന്തിപ്പിക്കും; മറ്റു ചിലത് ഹൃദയത്തെ വല്ലാതെ ഉലച്ചുകളയും. ചില അധ്യായങ്ങൾ പുതിയ തിരിച്ചറിവുകൾ സമ്മാനിക്കുമ്പോൾ, യാത്രയിലെ ചില യാദൃച്ഛികതകൾ നമ്മുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്കും യുക്തിക്കും അപ്പുറമായിരിക്കും
ചില അനുഭവങ്ങൾ അക്ഷരങ്ങളാക്കാൻ സമയം ആവശ്യമാണ്; അവ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ കിടന്ന് പാകപ്പെടണം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഒരു വർഷത്തിനിപ്പുറം, ഭാര്യയുടെ പ്രസവാവധി കഴിഞ്ഞ് ഡൽഹിയിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയ്ക്ക് വീണ്ടും തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിൻ്റെ അടിത്തട്ടിൽ കാലം മായ്ക്കാതെ പാകപ്പെട്ട ആ ഓർമ്മകളെ ഞാൻ ഇവിടെ പകർത്തിവെക്കുകയാണ്.
ഡൽഹിയിൽ വീണ്ടും മഞ്ഞുകാലമെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇതുപോലൊരു ഡിസംബറിലാണ്, പ്രതീക്ഷകളുടെ ആശ്വാസത്തിനൊപ്പം ആശങ്കകളുടെ ഭാരവുമായി ഞങ്ങൾ ഈ നഗരത്തിൽ കാലുകുത്തിയത്. കാലം മാറിയിരിക്കുന്നു. അന്ന് പത്തുമാസം മാത്രം പ്രായമുണ്ടായിരുന്ന എന്റെ മൂത്ത മകൻ ഇന്ന് മുറ്റത്ത് ഓടിക്കളിക്കുന്നു. അന്ന് എന്റെ ഭാര്യയുടെ ഉദരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞ് ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ കൈകളിലുണ്ട്. എങ്കിലും, ഒരൊറ്റ ആഴ്ച്ച കൊണ്ട് ഈ മഹാനഗരം ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചത് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ വലിയൊരു പാഠമാണ്.
വിവിധ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ പിഎച്ച്ഡി ഇന്റർവ്യൂകളുടെ തിരക്കിനിടയിലാണ്, ഏറെ ആഗ്രഹിച്ച ഐഐടി ഡൽഹിയിൽ നിന്നുള്ള പ്രവേശന അറിയിപ്പ് ഭാര്യയെ തേടിയെത്തുന്നത്. എന്നാൽ, ജോയിൻ ചെയ്യാൻ വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ദിവസങ്ങൾ മാത്രം! പെട്ടെന്നുള്ള അറിയിപ്പായതുകൊണ്ട് വേണ്ടത്ര മുന്നൊരുക്കങ്ങൾ നടത്താൻ സാധിച്ചില്ല. ഷൊർണൂരിൽ നിന്ന് ഡൽഹിയിലേക്ക് നേരിട്ട് ടിക്കറ്റ് കിട്ടാനില്ലാത്തതിനാൽ, ചെന്നൈ വഴി കറങ്ങിപ്പോകുക എന്നതായിരുന്നു ഏക പോംവഴി.
ഗർഭിണിയായ ഭാര്യയും കൈക്കുഞ്ഞുമായി യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ, അതൊരു സാധാരണ യാത്രയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ക്ഷമയുടെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും പരീക്ഷണമായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷകളുടെ ചിറകിലേറിയുള്ള പ്രയാണമായിരുന്നെങ്കിലും, ബാഗുകളേക്കാൾ ഭാരം മനസ്സിലെ ആശങ്കകൾക്കായിരുന്നു.
തീവണ്ടിമുറ്റത്തെ പാച്ചിൽ
മേലാറ്റൂരിൽ നിന്ന് രാത്രി 8:48-നുള്ള വണ്ടിയിൽ ഷൊർണൂരിലിറങ്ങുമ്പോൾ, ചെന്നൈ ട്രെയിൻ പിടിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നത് കേവലം അഞ്ച് മിനിറ്റ് മാത്രം! തൊട്ടടുത്തുള്ള മേൽപ്പാലം അറ്റകുറ്റപ്പണികൾക്കായി അടച്ചിട്ടിരുന്നതിനാൽ, ദൂരെയുള്ള പാലം ലക്ഷ്യമാക്കി ഞങ്ങൾ ഓടി.
സമയത്തിന്റെ ആ വലിയ പരിമിതിക്കുള്ളിൽ നിന്ന്, കോണിപ്പടികളിലൂടെ ലഗേജുകൾ ധൃതിയിൽ വലിച്ചുകയറ്റിയപ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളുടെ ഭാരം ആ ട്രോളികൾക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. പാതിവഴിയിൽ അവയുടെ ചക്രങ്ങൾ ചതഞ്ഞരഞ്ഞ് കീഴടങ്ങി. പിന്നീടുള്ളത് അതിജീവനത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു; ക്ഷീണം വകവെക്കാതെ, ശേഷിച്ച ശക്തി മുഴുവൻ സംഭരിച്ച് ഭാണ്ഡങ്ങൾ ചുമലിലേറ്റി കോണിപ്പടികളിലൂടെയുള്ള ആ ഓട്ടം... അതൊരു നെഞ്ചുലയ്ക്കുന്ന പാച്ചിലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരിക്കുമ്പോൾ, തീവണ്ടിയുടെ കുതിപ്പിനേക്കാൾ, ഉള്ളിൽ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ താളം മാത്രമാണ് നിറഞ്ഞുനിന്നത്.
രാവിലെ 8:30-ഓടെ ഞങ്ങൾ ചെന്നൈ സെൻട്രൽ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ വന്നിറങ്ങി. എഗ്മോറിൽ നിന്ന് വൈകുന്നേരം 5:40-നാണ് ഡൽഹിയിലേക്കുള്ള വണ്ടി. കയ്യിൽ ധാരാളം സമയമുണ്ടെന്ന ആശ്വാസത്തിൽ, ഭാണ്ഡങ്ങൾ ഒതുക്കിവെച്ച് ഞങ്ങൾ അല്പനേരം വിശ്രമിച്ചു. എഗ്മോറിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കായി ഊബർ വിളിച്ചെങ്കിലും, ആ ശ്രമങ്ങളെല്ലാം നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ വിഫലമായി. ഒടുവിൽ, റോഡ് മാർഗമുള്ള ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ച് മെട്രോ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ഞങ്ങൾ നിർബന്ധിതരായി.
ഭാരമേറിയ ഭാണ്ഡങ്ങൾ ഓരോന്നായി മെട്രോ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഞാൻ. ഭാര്യയെയും കുഞ്ഞിനെയും മെട്രോ സ്റ്റേഷനിൽ നിർത്തി, അവസാനത്തെ ബാഗ് എടുക്കാൻ തിരികെ ചെന്നപ്പോൾ... അവിടെ ആ ബാഗ് കാണാനില്ല!
ബാഗ് നോക്കാൻ ഏൽപ്പിച്ച സ്ത്രീയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ, അറിയില്ലെന്ന മട്ടിൽ അവർ കൈമലർത്തി. നെഞ്ചിൽ തീ ആളിയ നിമിഷം. ആ പരിഭ്രാന്തിക്കിടയിലാണ്, ഒരു ചുമട്ടുതൊഴിലാളി അത് എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുന്നത് കണ്ടതായി മറ്റൊരു സ്ത്രീ പറഞ്ഞത്. അയാളെ കണ്ടെത്തി ചോദിച്ചപ്പോൾ ബാഗ് പോലീസ് എടുത്തതാണെന്നും, തിരികെ ലഭിക്കാൻ 500 രൂപ നൽകണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടു. ട്രോളി ബാഗ് തേടി റെയിൽവേ പോലീസിനെയും എൻക്വയറി കൗണ്ടറിലും സമീപിച്ചെങ്കിലും, പരാതി നൽകാനുള്ള നിർദ്ദേശം അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ലഭിച്ചില്ല.
പരാതി കൊടുക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, അവസാനശ്രമമെന്നോണം ഞാൻ വീണ്ടും ബാഗ് തിരഞ്ഞിറങ്ങി. അലച്ചിലുകൾക്കൊടുവിൽ, സ്റ്റേഷൻ മാനേജരുടെ മുറിയിൽ ആ ബാഗ് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ് ജീവശ്വാസം തിരികെ കിട്ടിയത്.
"സാറേ, അത് എന്റെ ബാഗാണ്!" എന്ന് പറഞ്ഞതും മറുചോദ്യം വന്നു: "എന്തിനാണ് സ്റ്റേഷനിൽ ഇങ്ങനെ അലക്ഷ്യമായി ഇട്ടേച്ചുപോയത്?”
എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അപേക്ഷയുടെ സ്വരമുണ്ടായിരുന്നു: "സാർ, കൂടെയുള്ളത് ഗർഭിണിയായ ഭാര്യയും പത്തുമാസം മാത്രം പ്രായമുള്ള കൈക്കുഞ്ഞുമാണ്. ആ ബാഗിൽ വിലപിടിപ്പുള്ളതൊന്നുമില്ല; പക്ഷേ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ വിശപ്പടക്കാനുള്ള ഭക്ഷണവും മരുന്നുകളുമാണുള്ളത്. സാധനങ്ങൾ മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ സംഭവിച്ചതാണ്."
പരമാവധി 10-15 മിനിറ്റിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഇടവേള... അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ബോധിപ്പിച്ചു. ഒടുവിൽ, ആധാറിന്റെയും ടിക്കറ്റിന്റെയും പകർപ്പുകൾ നൽകി, പെട്ടി തുറന്നുള്ള പരിശോധനയും കഴിഞ്ഞ് ആ ബാഗ് തിരികെ ലഭിച്ചു. എങ്കിലും, ആ മഹാനഗരത്തിലെ തിരക്കിനിടയിൽ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന മാനസിക പിരിമുറുക്കം... അതൊരിക്കലും മായുന്നില്ല.
അതിരുകളില്ലാത്ത സ്നേഹവും; വഴിമുടക്കിയ 'ഗേറ്റ് പാസും'
ഡിസംബർ 31, പുലർച്ചെ 4:40. നിസാമുദ്ദീൻ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ കാലുകുത്തുമ്പോൾ, ഡൽഹി ഞങ്ങളെ മഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു പുതപ്പണിയിച്ചു; പക്ഷേ ആ മൃദുലതയ്ക്കുള്ളിൽ വസ്ത്രങ്ങളെയും ഭേദിച്ച് ഹൃദയത്തിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്ന തണുപ്പിന്റെ ആയിരം സൂചിമുനകൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാതെ വിറച്ചു; ആ നിസ്സഹായതയുടെ പാരമ്യത്തിൽ, തണുപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ കുഞ്ഞ് നിർത്താതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഐഐടിയിൽ ഭാര്യക്ക് ലേഡീസ് ഹോസ്റ്റലിൽ മുറി ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, കുടുംബമായി താമസിക്കാൻ സൗകര്യമില്ലാത്തതിനാൽ ഞങ്ങൾ അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. ഫാമിലി അക്കോമഡേഷൻ ലഭിക്കാൻ ഒരു വർഷം കാത്തിരിക്കണം. പുതിയൊരിടം കണ്ടെത്തുന്നത് വരെ ക്യാമ്പസിനുള്ളിൽ തങ്ങാനായി അനുവദിച്ചു കിട്ടിയത് കേവലം ആറ് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം.
എന്നാൽ, ആ അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ തണുപ്പിലാണ് ഞങ്ങൾ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഊഷ്മളത അറിഞ്ഞത്. ഞങ്ങൾ ചോദിക്കാതെ, പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സ്നേഹത്തിന്റെ കൈത്താങ്ങുകൾ ഞങ്ങളെ തേടിയെത്തി. ആദ്യം, രാജസ്ഥാനിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയും അവന്റെ അമ്മയും; അവരുടെ ഇൻഡക്ഷൻ കുക്കർ ഞങ്ങൾക്ക് സ്വന്തമായി നൽകിയത് അപ്രതീക്ഷിത ആശ്വാസമായിരുന്നു. പിന്നീട് കണ്ടത് ഫിജിയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഹിന്ദു കുടുംബത്തെയാണ്. അഞ്ചാം ദിവസം ഞങ്ങൾ മുറി ഒഴിയാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ, നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ ഒരുങ്ങുന്ന ആ കുടുംബത്തെ ദൈവദൂതരെപ്പോലെ കണ്ടുമുട്ടി.
“ഞങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ നിങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെടരുത്. ഇന്ന് ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ സഹായിച്ചാൽ, നാളെ നിങ്ങൾ മറ്റൊരാളെ സഹായിക്കും...” എന്ന മഹത്തായ സന്ദേശത്തോടൊപ്പം, അവർ ഞങ്ങൾക്ക് അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങൾ നൽകി. ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ കാര്യം, ഞങ്ങളുടെ ട്രോളി ബാഗ് തകർന്ന കാര്യം ആരെയും അറിയിച്ചിരുന്നില്ല എങ്കിലും, ഒരു ദൈവനിയോഗം പോലെ അവർ വലിയൊരു ട്രോളി ബാഗ് ഞങ്ങൾക്ക് സമ്മാനിച്ചു. സിവിൽ എഞ്ചിനീയറിംഗിൽ പഠനം പൂർത്തിയാക്കാൻ ബാക്കിയുള്ള തൻ്റെ മകനോട്, ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ട സഹായങ്ങൾ ചെയ്തു നൽകണമെന്ന് ആ കുടുംബം പ്രത്യേകം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
മതത്തിനും ദേശത്തിനും അപ്പുറമായിരുന്നു അവരുടെ കരുതൽ. ഫിജിയിലെ ആ വിദ്യാർത്ഥി, ഉത്തരാഖണ്ഡുകാരനായ തന്റെ മുസ്ലിം സുഹൃത്തിനെ ഞങ്ങൾക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നു. "ഇവൻ ഒരു മുസ്ലിം ആണ്, വീട് ഉത്തരാഖണ്ഡിലാണ്. ഇവൻ നിങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ സഹായകരമാകും" എന്ന ബോധ്യത്തോടെയായിരുന്നു അവൻ്റെ ആമുഖം. ഇവരിരുവരും വഴിയാണ് ഐഐടി കൂട്ടായ്മകളിലേക്ക് ഞങ്ങൾ കൈപിടിച്ച് കയറിയത്. ആ ഗ്രൂപ്പുകളിലൂടെയാണ് ഒടുവിൽ താമസം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞത്.
സാധനങ്ങൾ മാറ്റാൻ അവർ ഞങ്ങളെ സഹായിച്ചു. ആശ്വാസത്തോടെ ഞങ്ങൾ പുതിയ താമസസ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ക്യാമ്പസിന്റെ അതിർത്തി വിട്ട് സാധനങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാന് 'ഗേറ്റ് പാസ്' നിർബന്ധമാണ്. ആ നിയമം അറിയാതിരുന്ന ഞങ്ങൾ ഗേറ്റിൽ കുടുങ്ങി. പാസ് സംഘടിപ്പിക്കാൻ ഭാര്യക്ക് വീണ്ടും ഓഫീസിലേക്ക് ഓടേണ്ടി വന്നു. അന്ന് യു.എസ്. ദേശീയ സുരക്ഷാ ഉപദേഷ്ടാവിന്റെ സന്ദർശനം മൂലം ക്യാമ്പസിൽ നിയന്ത്രണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ പാസ് ലഭിക്കാൻ ഏറെ സമയം വേണ്ടിവന്നു.
നീലപ്പടയ്ക്കുള്ളിലെ അമ്മമനസ്സ്
ഡൽഹിയുടെ തണുത്തുറഞ്ഞ കാറ്റിൽ, കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഇരുത്തിയ ബാഗ് തോളിൽ തൂക്കിപ്പിടിച്ച് ആ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. മൂന്നര മണിക്കൂറോളം നീണ്ട ആ കാത്തിരിപ്പിൽ ഞങ്ങൾ തളർന്നു; ശരീരം വിറങ്ങലിച്ചു.
വിശപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ കുഞ്ഞ് മുഷ്ടി നുണയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ എത്ര ശ്രദ്ധാലുവാണെങ്കിലും, ചില നേരങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് മാനുഷികമായി അസാദ്ധ്യമാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ!
ആ നിസ്സഹായതയുടെ പാരമ്യത്തിലാണ്, ഒരു ദൈവാനുഗ്രഹം പോലെ ഹരിയാനക്കാരിയായ ആ വനിതാ സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥ ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ആ കാവൽമാലാഖ എന്നെയും കുഞ്ഞിനെയും തന്റെ ക്യാബിനിലെ ഹീറ്ററിനടുത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. പാലും ബിസ്ക്കറ്റും വാങ്ങി നൽകി അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, മുലപ്പാലിനായുള്ള അവന്റെ കരച്ചിൽ മാത്രം നിന്നില്ല. ഒടുവിൽ ആ വിശപ്പിന്റെ നിലവിളി ചെന്നെത്തിയത്, ആ നീലയുടുപ്പിനുള്ളിലെ തുടിക്കുന്ന ഒരു അമ്മമനസ്സിലേക്കാണ്; ഒരമ്മയ്ക്കും കുഞ്ഞിന്റെ വിശപ്പിനെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാനാവില്ലല്ലോ.
"എനിക്കും ഒന്നര വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞുണ്ട്..." അവർ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു: "ഞാൻ ഇവന് പാൽ കൊടുത്തോട്ടെ?”
നിസ്സഹായതയുടെ ആ നിമിഷത്തിൽ, തളർന്നുപോയ എൻ്റെ മനസ്സ് സമ്മതം മൂളി. ആ അപരിചിതയായ സ്ത്രീ എൻ്റെ കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി നെഞ്ചോടു ചേർത്തപ്പോൾ, ഒഴുകിയിറങ്ങിയത് വെറും പാലായിരുന്നില്ല; അതിരുകളില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ അമൃത് ആയിരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം അവൻ ശാന്തനായി. വർഗ്ഗ, ഭാഷാ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കപ്പുറം, ശുദ്ധമായ മാതൃത്വത്തിന്റെ ആഴമേറിയ സ്നേഹമായിരുന്നു ആ കൊടുംതണുപ്പിൽ ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ഊഷ്മളത.
ഒടുവിൽ, ഗേറ്റ് പാസുമായി ഭാര്യ തിരിച്ചെത്തി. ഞങ്ങൾ ആശ്വാസത്തോടെ പുതിയ താമസസ്ഥലത്തേക്ക് യാത്രയായി. പിന്നീട് ആ ഗേറ്റിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോഴെല്ലാം, ആ സ്നേഹനിമിഷത്തിന് സാക്ഷികളായ മറ്റു സുരക്ഷാ ജീവനക്കാർ വാത്സല്യത്തോടെ പറയുമായിരുന്നു: "ഈ കുട്ടിക്ക് രണ്ട് അമ്മമാരാണെന്ന്."
ഞങ്ങളെ സഹായിച്ച ആ അപരിചിതർക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞുതീർക്കാൻ വാക്കുകളില്ല. യാത്രയ്ക്ക് മുൻപേ സഹായം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്ന പലരും നിർണ്ണായക ഘട്ടത്തിൽ പിന്മാറിയപ്പോൾ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു നോവുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, ആരെയും വിധിക്കാൻ ഞങ്ങൾ മുതിരുന്നില്ല.
പകരം, ഒരു വർഷം ഇപ്പുറം നിന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ഹരിയാനയിൽ നിന്നും ഫിജിയിൽ നിന്നും രാജസ്ഥാനിൽ നിന്നും എത്തിയ ആ അപരിചിതരുടെ മുഖങ്ങൾ തെളിമയോടെ നിൽക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ ചോദിക്കാതെ, പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കൈത്താങ്ങായത് ഇവരായിരുന്നു. ദേശങ്ങൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യൻ ഒന്നാണെന്ന് അവർ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു.
2025 ജനുവരി 26-ന് ഐഐടി റിപ്പബ്ലിക് ദിനാഘോഷത്തിൽ, ആ ദയാലുവായ ഉദ്യോഗസ്ഥയ്ക്ക് മികച്ച സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാർക്കുള്ള അവാർഡ് ലഭിച്ചപ്പോൾ... ആ സദസ്സിൽ ഏറ്റവും സന്തോഷത്തോടെ കൈയടിച്ചത് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരായിരുന്നു. മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം എത്ര വലുതാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടുത്തിത്തന്നത് അവരാണ്. ഏറ്റവും അർഹമായ കരങ്ങളിലേക്ക് തന്നെയാണ് ആ അംഗീകാരം എത്തിച്ചേർന്നത് എന്ന നിർവൃതി ഞങ്ങൾക്ക് ആവോളമുണ്ട്
.
പാതിക്കണ്ണടച്ച ഞാൻ ഇതെല്ലാം വീണ്ടും ഓർത്തെടുക്കുമ്പോൾ, കൈത്താങ്ങായവരുടെ കരുതൽ ഓർത്ത് വല്ലാത്തൊരു ധന്യത.
No comments:
Post a Comment